News and Updates
प्रेरणामूर्ती जगदेव राम उरांव
जन्म: ९ ऑक्टोबर १९४९ – निधन: १५ जुलै २०२०
९ ऑक्टोबर १९४९ रोजी तत्कालीन सेंट्रल प्रॉव्हिन्स अँड बरार (आजचा मध्य प्रदेश, सध्याचा छत्तीसगड) येथील जशपूरजवळील कोंमडो या गावात अघनू राम यांच्या कुटुंबात एका बालकाचा जन्म झाला, ज्याचे नाव ठेवले गेले जगदेव राम. जगदेव राम यांचे शिक्षण जशपूर नगर येथे झाले. हायस्कूलमध्ये शिक्षण घेत असताना ते संघाच्या संपर्कात आले.
१९६८ मध्ये ते वनवासी कल्याण आश्रमाशी जोडले गेले आणि त्यांना शारीरिक शिक्षणासाठी शिवपुरी येथे पाठविण्यात आले. शिक्षण संपल्यानंतर त्यांनी कल्याण आश्रमाच्या विद्यालयात शारीरिक शिक्षक म्हणून काम केले. ते संस्कृतचेही उत्तम शिक्षक होते. शिक्षक म्हणून कार्य करत असताना त्यांनी इतिहास विषयात एम.ए. पदवी मिळवली.
१९७५ च्या आणीबाणीत त्यांना रायगडच्या तुरुंगात डांबण्यात आले. तुरुंगातून सुटल्यावर त्यांनी पुन्हा कल्याण आश्रमाच्या कार्यात स्वतःला झोकून दिले. १९७८ मध्ये कल्याण आश्रमाला अखिल भारतीय स्वरूप प्राप्त झाल्यानंतर माननीय बाळासाहेब देशपांडे यांच्यासोबत त्यांनी देशभर भ्रमण केले. असंग्रही वृत्तीमुळे त्यांच्या प्रवासात फक्त दोन जोड कपडे आणि संघाचा गणवेश एवढेच सामान असे.
कल्याण आश्रमाचे नेतृत्व आणि आव्हाने
१९९३ मध्ये कटक येथे आयोजित अखिल भारतीय कार्यकर्ता संमेलनात बाळासाहेब देशपांडे यांनी जगदेव राम यांना आपला उत्तराधिकारी म्हणून जबाबदारी सोपवली. १९९५ मध्ये बाळासाहेब देशपांडे यांच्या निधनानंतर जगदेव राम यांना राष्ट्रीय अध्यक्ष म्हणून नियुक्त करण्यात आले. त्यानंतर त्यांनी देशभर प्रवास केला.
ते स्वतः उरांव समाजातील होते, पण त्यांनी कधीही एका समाजापुरते मर्यादित विचार केले नाहीत. त्यांच्या मनात सर्व जनजातीय समाजांबद्दल समान आत्मीयता होती. त्यांनी हिंदू भावनेला प्राधान्य दिले आणि या भावनेने आपले कार्य चालू ठेवले.
महत्त्वाची कामगिरी आणि सन्मान
जगदेव राम यांचे चिंतन नेहमीच मूलगामी होते, आणि त्यांचा ज्ञानसाठा अथांग होता. २०१२ मध्ये हरिद्वारच्या देवसंस्कृती विद्यापीठात आयोजित एका महत्त्वपूर्ण परिषदेत त्यांना डॉक्टरेट ही मानद उपाधी प्रदान करण्यात आली.
छत्तीसगड राज्य सरकारतर्फे २०११ मध्ये त्यांना आदिवासी सेवा सन्मान देण्यात आला. तसेच त्यांना स्व. भाऊराव देवरस सेवा सन्मानानेही गौरविण्यात आले.
ते नेहमी स्लीपर क्लासने प्रवास करीत असत, आणि अति आग्रह केल्यावरच वातानुकूलित डब्याचा वापर करीत. त्यांचा साधेपणा, कष्ट सहण्याची वृत्ती, आणि अहंकारविरहित वागणूक प्रेरणादायी होती. त्यांनी आजीवन अविवाहित राहून आपले जीवन वनवासी कल्याण आश्रम आणि समाजसेवेसाठी समर्पित केले. १५ जुलै २०२० रोजी जगदेव राम उरांव पंचतत्त्वात विलीन झाले. त्यांच्या स्मृती समाजकार्य करणाऱ्या प्रत्येकासाठी नेहमीच प्रेरणास्त्रोत राहतील. त्यांच्या कार्याने आणि जीवनाने संपूर्ण समाजाला अभिमानाची भावना दिली.
बाळासाहेब देशपांडे
(जन्म: २६ डिसेंबर १९१३ –मृत्यू: २१ एप्रिल १९९५)
श्री रमाकांत केशव (बाळासाहेब) देशपांडे यांचा जन्म मार्गशीर्ष कृष्ण चतुर्दशी, विक्रम संवत १९७० (२६ डिसेंबर १९१३) रोजी अमरावती (महाराष्ट्र) येथे झाला. त्यांचे वडील श्री केशवराव आणि आई श्रीमती लक्ष्मीबाई. त्यांचे प्राथमिक शिक्षण अमरावती, अकोला, सागर, नरसिंहपूर आणि नागपूर येथे झाले. १९२६ मध्ये नागपूरच्या पंत व्यायामशाळेत असताना राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाचे संस्थापक डॉ. हेडगेवार यांच्याशी त्यांचा परिचय झाला आणि ते स्वयंसेवक बनले. द्वितीय सरसंघचालक श्री गुरुजी यांच्याशीही त्यांचे निकटचे संबंध होते. रामकृष्ण आश्रमाकडून दीक्षा घेऊन ‘नर सेवा, नारायण सेवा’ हा व्रत त्यांनी स्वीकारला।
पढाई पूर्ण केल्यानंतर १९३८ मध्ये बाळासाहेब राशन अधिकारी म्हणून कार्यरत झाले. मात्र, एक व्यापारी गैरव्यवहार करताना पकडला असता वरिष्ठ अधिकाऱ्यांच्या हस्तक्षेपामुळे सुटल्याने बाळासाहेबांचे मन निराश झाले. त्यांनी नोकरीचा राजीनामा देऊन आपल्या मामांसोबत रामटेक येथे वकिली सुरू केली।
रामटेकमध्ये असताना १९४२ च्या ‘भारत छोडो’ आंदोलनात त्यांनी सक्रिय सहभाग घेतला आणि त्यासाठी त्यांना तुरुंगवासही भोगावा लागला. स्वातंत्र्यानंतर १९४८ मध्ये त्यांची मध्य प्रदेशातील जशपूर भागात सरकारी कार्यालयात मागासवर्गीय कल्याण विभाग अधिकारी म्हणून नेमणूक झाली. या कालावधीत त्यांनी एका वर्षात १०८ शाळा सुरू केल्या. त्यांच्या कामगिरीमुळे ठक्कर बाप्पा यांनी त्यांचा २५१ रुपयांचे बक्षीस देऊन गौरव केला।
जशपूरमध्ये काम करत असताना ख्रिश्चन मिशनऱ्यांनी धर्मांतरासाठी चालवलेले षड्यंत्र बाळासाहेबांनी जवळून पाहिले. त्यांच्या कामामुळे मिशनऱ्यांमध्ये तीव्र असंतोष होता. त्यामुळे त्यांची बदली गडचिरोलीत करण्यात आली. तिथे काही काळ राहिल्यानंतर त्यांनी संघाचे सरसंघचालक श्री गुरुजी यांचा सल्ला घेऊन सरकारी नोकरीचा राजीनामा दिला आणि जशपूरमध्ये वकिली सुरू केली. मात्र, वकिली त्यांच्यासाठी केवळ एक माध्यम होते; त्यांचा खरा उद्देश वनवासींच्या शिक्षण आणि सेवेला वाहून घेणे होता।
२६ डिसेंबर १९५२ रोजी जशपूरचे महाराज श्री विजय सिंह जूदेव यांच्या सहकार्याने त्यांनी एका शाळेची आणि वसतिगृहाची स्थापना केली. प्रारंभी १३ विद्यार्थी वसतिगृहात दाखल झाले. महाराजांनी आपल्या राजमहलातील काही कक्ष वसतिगृहासाठी दिले. हाच ‘वनवासी कल्याण आश्रम’ या महान कार्याचा आरंभबिंदू ठरला. ९ ऑक्टोबर १९५६ रोजी संस्थेची औपचारिक नोंदणी करण्यात आली।
मिशनऱ्यांच्या धर्मांतर मोहिमेविरोधात त्यांनी नियोगी आयोगासमोर सखोल पुरावे सादर केले. त्यांच्या नेतृत्वाखाली ख्रिश्चन मिशनऱ्यांच्या अन्यायकारक कृत्यांची माहिती ५०० पानांमध्ये जमा करण्यात आली. यामुळे मिशनऱ्यांचा रोष वाढला; परंतु बाळासाहेब त्यास भीक घालता स्वतःच्या ध्येयात पुढेच वाटचाल करत राहिले।
त्यांनी शिक्षण, आरोग्य, संस्कार, सेवा आणि क्रीडा यांसारख्या विविध प्रकल्पांची उभारणी केली. त्यांचे कार्य पाहण्यासाठी १९७७ मध्ये तत्कालीन पंतप्रधान मोरारजी देसाई यांनी जशपूरला भेट दिली. त्यांनी सरकारी अनुदानाचा आग्रह केला; मात्र बाळासाहेबांनी विनम्रतेने ते नाकारले, कारण ते लोकसहभागावर आधारित कार्यावर विश्वास ठेवत होते।
बाळासाहेब देशपांडे यांनी १९७८ मध्ये वनवासी कल्याण आश्रमाच्या कार्याला राष्ट्रीय स्तरावर नेले. त्यांनी देशभर प्रवास केला, ईशान्य भारतासारख्या दुर्गम भागात कामाचे नेतृत्व केले आणि हजारो कार्यकर्त्यांना प्रेरणा दिली. त्यांनी शिक्षण, आरोग्य, श्रद्धाजागरण आणि महिला विकासाचे नवे आयाम प्रस्थापित केले।
१९९३ मध्ये त्यांनी आरोग्याच्या कारणास्तव सर्व जबाबदाऱ्यांतून मुक्त होऊन मा. जगदेव राम यांच्यावर कार्यभार सोपवला. त्यांच्या मृत्यूनंतर २१ एप्रिल १९९५ रोजी त्यांनी आपला देह ठेवला. आजही, वनयोगी बाळासाहेब देशपांडे यांचे जीवन आणि कार्य संपूर्ण समाजासाठी प्रेरणादायी आहे।
आवारी गुरुजी
(जन्म: ५ जुलै, १९१९ – मृत्यू: ८ जुलै, २००३)
वनवासी समाजात अस्मिता जागरणाचे व्रत घेत, अखंड ६१ वर्षे गावोगावी भ्रमण करत समाजसेवा करणारे आदरणीय श्री गंगाराम जानू आवारी (आवारी गुरुजी) हे बहुआयामी व्यक्तिमत्त्व होते. त्यांच्या जीवनाचा एकमेव उद्देश वनवासी समाजाच्या हक्कांसाठी काम करणे हा होता.
५ जुलै १९१९ रोजी महाराष्ट्रातील पेठ गावात आवारी गुरुजींचा जन्म झाला. वयाच्या १७व्या वर्षी त्यांनी शिक्षक म्हणून व्यावसायिक जीवनाला सुरुवात केली. १९४२ मध्ये पेठ तालुक्यात भयंकर दुष्काळ पडला. पूज्य ठक्कर बापांच्या प्रेरणेने गुरुजींनी दुष्काळ निवारण कार्याची जबाबदारी स्वीकारून स्वतःला या कार्यासाठी समर्पित केले. समाजसेवेच्या या कार्यासाठी त्यांनी आपली नोकरीही सोडली.
डांग जिल्ह्यातील “डांग सेवा मंडळ” या स्वयंसेवी संस्थेद्वारे ते सेवाकार्यात सक्रिय झाले. १९४२ ते १९४७ हा स्वातंत्र्यलढ्याचा अंतिम टप्पा होता, त्यावेळी त्यांनी स्वातंत्र्य चळवळीचे नेतृत्व केले. त्यांनी १९५० मध्ये राजकारणातून निवृत्त होऊन पूर्णतः समाजकार्यासाठी वाहून घेण्याचा संकल्प केला.
वनवासी समाजाच्या परंपरा, रितीरिवाज आणि त्यांचा सांस्कृतिक ठेवा यांचा अभ्यास करत त्यांनी जनजागृती केली. त्यांनी ५०००हून अधिक ग्रामीण भाषांतील शब्दांचा कोश तयार केला. वनौषधी क्षेत्रातही त्यांनी महत्त्वपूर्ण कामगिरी केली. त्यांनी रामा रावजी आवटे या आपल्या शिष्याकडून वनौषधींचे ज्ञान घेतले. त्यांच्या या कार्यातून ६५० हून अधिक वनौषधींच्या माहितीचा संग्रह झाला आणि यावर एक पुस्तकही प्रकाशित झाले.
वनवासी कल्याण आश्रमाच्या संपर्कात आल्यावर त्यांनी प्रदेशाध्यक्ष म्हणून काम पाहिले. त्यांनी जनजागृतीसाठी गावागावांत प्रवास करत वनवासी समाजाला संघटित केले. १९९५ मध्ये पेठ तालुक्यात नक्षलवादी चळवळीला रोखण्यासाठी त्यांनी समाज आणि प्रशासनाचे नेतृत्व केले.
१९९७ मध्ये कायरे–सादडपाडा येथे अनधिकृत चर्च उभारले गेले होते. या प्रकरणी मोठे हिंदू संमेलन आयोजित करण्यात आले. समाजाच्या जागृतीमुळे या प्रकाराला आळा बसला. आवारी गुरुजींच्या स्पष्ट विचारांनी आणि निर्भीड व्यक्तिमत्त्वाने अनेक तरुणांना प्रेरणा मिळाली.
वनवासी समाजाच्या अस्मितेसाठी त्यांनी वेळोवेळी सरकारदरबारी आवाज उठवला. महाराष्ट्र शासनाच्या एका परिपत्रकात जातीच्या नावासोबत “हिंदू” लिहिण्याची गरज नाही असे नमूद करण्यात आले होते. त्यांनी याला विरोध करत समाजासोबत याबाबत चर्चा केली आणि सरकारला परिपत्रक रद्द करायला भाग पाडले.
२२ जून २००३ रोजी डॉ. हेडगेवार स्मारक समितीतर्फे आवारी गुरुजींना ‘डॉ. हेडगेवार सेवा पुरस्कार’ देऊन सन्मानित करण्यात आले.
८ जुलै २००३ रोजी आवारी गुरुजींचे दुःखद निधन झाले. त्यांच्या निधनाने वनवासी अस्मितेचे रक्षण करणारा एक महान कार्यकर्ता हरपला. परंतु आजही त्यांचे विचार आणि कार्य आपल्याला प्रेरणा देत आहेत.
आखाती तणावाच्या पार्श्वभूमीवर तीन गावांचा मोठा निर्णय;LPG वापराला सहा महिन्यांचा विराम
दिनांक: १७ मार्च २०२६
आखाती देशांमध्ये सुरू असलेल्या युद्धजन्य तणावामुळे जागतिक अर्थव्यवस्थेवर मोठा परिणाम होत असून, विशेषतः कच्च्या तेलाच्या पुरवठ्यावर त्याचे गंभीर पडसाद उमटताना दिसत आहेत. आंतरराष्ट्रीय बाजारपेठेत तेलाच्या किमती सातत्याने वाढत असून, भविष्यात इंधन टंचाई निर्माण होण्याची शक्यता व्यक्त केली जात आहे. अशा परिस्थितीत इंधन बचत ही केवळ आर्थिक नव्हे तर राष्ट्रीय जबाबदारी ठरत आहे. या पार्श्वभूमीवर महाराष्ट्रातील काही गावांनी दाखवलेली जाणीव आणि पुढाकार हा खरोखरच उल्लेखनीय आणि प्रेरणादायी आहे.
बारीपाडा, मोहगाव आणि चावडीपाडा या तीन गावांनी एकत्र येत देशहिताला प्राधान्य देत एक ऐतिहासिक आणि धाडसी निर्णय घेतला आहे. आज आयोजित विशेष बैठकीत तिन्ही गावांतील ग्रामस्थ, सरपंच आणि स्थानिक मान्यवर मोठ्या संख्येने उपस्थित होते. या बैठकीत सर्वानुमते ठरविण्यात आले की पुढील सहा महिन्यांसाठी या तिन्ही गावांमध्ये एलपीजी (LPG) गॅसचा वापर पूर्णतः बंद करण्यात येईल.
या निर्णयामागील विचार अतिशय संवेदनशील आणि व्यापक आहे. शहरांमध्ये राहणाऱ्या अनेक कुटुंबांना अजूनही पर्यायी इंधनस्रोत उपलब्ध नसल्यामुळे ते पूर्णपणे एलपीजी गॅसवर अवलंबून आहेत. अशा नागरिकांना कोणत्याही प्रकारची अडचण निर्माण होऊ नये, यासाठी ग्रामीण भागातील या गावांनी स्वतःहून त्याग करण्याचा निर्णय घेतला आहे. गावकऱ्यांकडे पारंपरिक चुली, लाकूडफाटा, गोवऱ्या यांसारखे पर्याय उपलब्ध असल्याने त्यांनी शहरातील बांधवांच्या सोयीसाठी हा निर्णय स्वीकारला आहे.
या ऐतिहासिक बैठकीला अनेक मान्यवरांची उपस्थिती लाभली. बारीपाडाचे सरपंच अनिल पवार, मोहगावचे सरपंच लक्ष्मण महाले, चावडीपाडाचे सरपंच रमण बहिरम, मोहगावचे उपसरपंच सुरेश चौरे, तसेच चावडीपाडाचे उपसरपंच सौ. हीनाबाई अशोक सोनवणे उपस्थित होते. याशिवाय तालुका समन्वय समितीचे सदस्य उमेश देशमुख यांनीही मार्गदर्शन केले.
ग्रामस्थांमध्ये साहेबराव पवार, विमलताई पवार, शेवंताबाई पवार, संगीताताई पवार, सोमनाथ गांगुर्डे, रमेश गावित, बाबुराव अहिरे, सापटू अहिरे, देविदास पवार, कैलास पवार यांसह अनेकांनी सक्रिय सहभाग नोंदवला. तसेच वनवासी विकास प्रतिष्ठानचे पराग पंचभाई आणि पृथ्वी मोलाची फाऊंडेशनच्या केतकी कुऱ्हेकर यांचीही उपस्थिती उल्लेखनीय होती. या बैठकीला पद्मश्री चैत्रामजी पवार यांची प्रमुख उपस्थिती लाभली असून त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली हा निर्णय अधिक बळकट झाला.
बैठकीदरम्यान या निर्णयाची अंमलबजावणी कशी करायची, त्यातील अडचणी कशा सोडवायच्या, तसेच गावांमध्ये पर्यायी इंधनस्रोतांचा योग्य वापर कसा वाढवायचा याबाबत सखोल चर्चा करण्यात आली. महिलांच्या दैनंदिन जीवनावर कोणताही विपरीत परिणाम होऊ नये, यासाठी विशेष उपाययोजना आखण्याचेही ठरविण्यात आले. याशिवाय धूरमुक्त चुली, सेंद्रिय इंधन आणि पर्यावरणपूरक साधनांचा वापर वाढवण्यावरही भर देण्यात आला.
गावकऱ्यांनी या निर्णयाला उत्स्फूर्त प्रतिसाद दिला असून, “देशासाठी थोडा त्याग करण्याची हीच वेळ आहे” अशी भावना सर्वत्र व्यक्त होताना दिसली. काही ग्रामस्थांनी तर हा निर्णय केवळ सहा महिन्यांपुरता मर्यादित न ठेवता पुढेही अशा उपक्रमांना चालना देण्याची तयारी दर्शवली.
या उपक्रमामुळे केवळ इंधन बचत होणार नाही, तर ग्रामीण आणि शहरी समाजामध्ये परस्पर सहकार्य आणि एकात्मतेची भावना अधिक दृढ होईल. राष्ट्रीय संकटाच्या काळात समाजाने एकजूट दाखवून कशी सकारात्मक भूमिका निभवावी, याचे हे उत्तम उदाहरण ठरत आहे.
या तीन गावांनी घेतलेला हा निर्णय आता परिसरातील इतर गावांसाठीही प्रेरणादायी ठरत असून, अशा प्रकारचे उपक्रम राज्यभर राबवले गेले तर देशाला संभाव्य इंधन टंचाईच्या संकटावर मात करण्यास मोठी मदत होऊ शकते, असा आशावाद व्यक्त केला जात आहे.
सचिन मौळे यांची GATE 2026 परीक्षेत उत्तुंग भरारी!
आपल्याला कळविण्यास आनंद होतो की, जनजाती कल्याण आश्रमाचे आरोग्य रक्षक श्री दत्तू मौळे रा. खरवळ ता. त्र्यंबकेश्वर नाशिक यांचा मुलगा श्री सचिन दत्तू मौळे यांनी CSIR (Council of Scientific & Industrial Research) द्वारे घेण्यात आलेल्या क्लिष्ट अशा रसायनशास्त्र या विषयात Graduate Aptitude Test in Engineering (GATE) 2026 मध्ये उल्लेखनीय यश संपादन करत All India Rank 1312 आणि GATE Score 369 मिळवला असून त्याला Junior Research Fellowship ही प्राप्त झाली आहे.
जनजाती कल्याण आश्रमाच्या सर्व कार्यकर्त्यांना विशेष अभिमान वाटतो की, सचिन यांनी शासकीय वसतिगृहात राहून शिस्तबद्ध वातावरण, अभ्यासू वृत्ती आणि सातत्यपूर्ण मेहनतीचा उत्कृष्ट आदर्श निर्माण केला आहे. त्यांच्या जिद्द, चिकाटी आणि समर्पणामुळेच त्यांनी हे यश संपादन केले आहे.
त्यांचे हे यश वसतिगृहातील व जनजाती क्षेत्रातील सर्व विद्यार्थ्यांसाठी प्रेरणादायी ठरेल, याची खात्री आहे. सचिन यांना त्यांच्या पुढील शैक्षणिक व व्यावसायिक वाटचालीसाठी कल्याण आश्रमाच्या वतीने मनःपूर्वक शुभेच्छा! 💐 अशाच यशाच्या शिखरावर ते पोहोचत राहोत, याच सदिच्छा!
आरोग्य शिबिराचे यशस्वी आयोजन
17 मार्च 2026, टाके हर्ष, त्रंबकेश्वर
टाके हर्ष, त्रंबकेश्वर येथे मंगळवार दिनांक 17 मार्च 2026 रोजी आरोग्य शिबिराचे यशस्वीरित्या आयोजन करण्यात आले. या शिबिरामध्ये एकूण 78 रुग्णांनी सहभाग नोंदविला असून स्थानिक नागरिकांनी या उपक्रमाला उत्स्फूर्त प्रतिसाद दिला.
या शिबिरासाठी डॉ. अमृता लोखंडे यांनी वैद्यकीय तज्ञ म्हणून सेवा दिली, तर योगिता उघाडे यांनी मदतनीस म्हणून सहकार्य केले. त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली सर्व रुग्णांची काळजीपूर्वक तपासणी करण्यात आली. शिबिराच्या आयोजनासाठी श्री प्रकाश मेहंदळे, श्री भाले सर, कुसुमताई डावखर आणि दीपा ब्रम्हेच्या यांनी सक्रिय सहभाग घेतला. तसेच आरोग्य रक्षक संगीता पिंगळे यांनीही महत्त्वपूर्ण योगदान दिले. तपासणीदरम्यान रुग्णांमध्ये त्वचारोग, ताप, खोकला-सर्दी तसेच रक्तदाबाशी संबंधित समस्या आढळून आल्या. सर्व रुग्णांची योग्य प्रकारे तपासणी करून त्यांना आवश्यक ते औषधोपचार देण्यात आले. शिबिरामध्ये गरोदर मातांची नोंद झाली नाही. तथापि, सर्व पात्र लाभार्थ्यांना आयर्न व कॅल्शियमच्या गोळ्यांचे वितरण करण्यात आले.
भव्य दिव्य सामूहिक विवाह सोहळा
8 मे 2023, कापुर्णे, पेठ तालुका, नाशिक
जनजाती कल्याण आश्रम महाराष्ट्र, पेठ तालुका समिती कापूर्णे ग्राम पंचायत यांच्या सहकार्यामधून प्रांत व नाशिक जिल्हा यांच्या मार्गदर्शनाखाली ग्रुप ग्रामपंचायत कापुर्णे दाभाडी येथे 52 जोडप्यांचा भव्य सामुहिक विवाह सोहळा आयोजित करण्यात आला होता . तालुक्यातील बेहिसाब विवाह खर्च लक्षात घेऊन सामुहिक विवाह सोहळ्याचे आयोजन करण्यात आले होते. विवाहाच्या नावाखाली लाखो रूपये खर्च करण्यात येतो आणि आपला जनजाती समाज कर्जबाजारी होऊन चार-पाच वर्ष फेडण्यासाठी कवडीमोल रोजगार मिळवून आपले काही वर्ष वाया घालवतो हे सर्व कुठेतरी थांबावे ह्या उदेशाने कमीत कमी खर्चामध्ये विवाह सोहळ्याचे आयोजन करण्यात आले होते.
ह्या विवाह सोहळ्यातील वधू-वरांना लग्नाचा पोशाख, जीवनावश्यक संसारोपयोगी भांडी, व मंगळसूत्र, तसेच लग्नात येणाऱ्या सर्व व्यक्तींची भोजनाची व्यवस्था करण्यात आली. तसेच भव्य मिरवणुक काढण्यात आली होती. मिरवणूकीमध्ये वरांना खांद्यावर घेऊन नाचत मिरवणूक निघाली होती तसेच पारंपरिक रीतिरिवाजाप्रमाणे लग्न लावण्यात आले. पारंपरिक कला पथक वाजनत्री नृत्याने दाभाडीत आनंद मेळाच भरला होता . यावेळी प्रांत सचिव शरद जी शेळके, ग्रामविकास प्रमुख संजय भाई शहा – जिल्हा सचिव , जिल्हा संघटन मंत्री शिवदास पाडवी, आरोग्य आयाम देविदास देशमुख, ऍड गोरोक्षनाथ चौधरी, गवळी सर, दीपाताई रुपाली काजले, धनंजय जामदार, मधुकर भाले, राजेंद्र कुवर,सुनील सावंत,शांताराम बोलावकर देणगीदार हितचिंतक, नाशिक, पेठ तालुका समिती अध्यक्ष दौलत देशमुख, उपाध्यक्ष अंबादास वालारे, उपाध्यक्ष सोपान पवार, सचिव कैलास गारे, सहसचिव पद्माकर पवार हितरक्षा यांच्यासह 52 जोडप्यांचे नातेवाईक, वराडी मंडळी मोठ्या प्रमाणात उपस्थित होते .
रामदास वाघेरे तालुक्यातील कीर्तनकार, वरिष्ठ कार्यकर्ते आरोग्य रक्षक गट प्रमुख उपस्थित होते. पोलीस पाटील मनोहर भोये, सरपंच उषाताई गवळी, सदस्य अंबादास भोये, ग्रुप ग्रामपंचायत अंतर्गत दाभाडी सर्व गावकरी यांचे मोलाचे सहकार्य लाभले. वधू वरांना आशीर्वाद देण्यासाठी डॉ. प. पु. रमणगिरी मौनगिरी महाराज उपस्थित होते. यावेळी सूत्रसंचालन रमेश चौधरी, जनजाती कवी देवदत्त चौधरी, कीर्तनकार गोवर्धन चौधरी यांनी केले.
